Wat mijn onrust me leert

De hele dag ben ik al onrustig. En daar waar ik manieren zoek mezelf een beetje te sussen is het net als op kamp met knopen. Hoe harder je aan de knoopt trekt, des te meer je vast komt te zitten. Fases als deze dagen me uit wat liever voor mezelf te zijn. De chaos en de verwarring te omarmen. Te berusten in niet weten. En te accepteren dat ik niet alles accepteer. En zo leerde ik wel meer gisteren.

Continue reading “Wat mijn onrust me leert”

Als het leven je toelacht, vergeet je dan niet terug te lachen?

Misschien herken je het wel. Je hebt hard geknokt om te komen waar je vandaag staat en het is je potverdorie gelukt ook. Misschien is het zelfs mooier dan je had gedacht. En daar ga je weer. Onderweg naar het volgende. Alleen vergeet je één cruciale stap: genieten. Je geeft het leven namelijk één groot cadeau als je er ook eens van durft te genieten.

16836495_10210540216333604_5835528302292531219_o

Continue reading “Als het leven je toelacht, vergeet je dan niet terug te lachen?”

Zo soepel als ik schrijf

“Dit klinkt misschien gek maar ik wil dat je ademt zoals je schrijft. Heel soepel.” Ik lig op een bedje bij mijn coach en heb tien ademsessies bij haar geboekt. We zijn bij sessie vier en gek genoeg begrijp ik meteen wat ze bedoelt. Ik volg haar instructie op en ineens lukt het me om nog dieper te ademen. Voor ik het weet stromen de tranen over mijn wangen.

14976136_10209646572513067_339691860_o.jpg

Continue reading “Zo soepel als ik schrijf”

Pluk ook de ‘slechte’ vruchten

Half zeven ’s ochtends. Ik word wakker met een gek gevoel en ik besluit een rondje te gaan hardlopen. Wat ik me niet realiseer dat dit een ochtend is vol met mooie symboliek. En hardlopen… Hoe lang is dat al niet meer gebeurd? Het was dat of de sportschool en dat laatste was geen optie want iets met geen zin hebben. Zonder er al te veel bij na te denken trek ik m’n sportkleding aan en ren ik de ochtend in. Het is nog pikkedonker.

14954278_10209562070800577_1606158236_o.jpg

Continue reading “Pluk ook de ‘slechte’ vruchten”

Morgen weer een Lach

Soms lijkt het als de dag tot een einde komt alsof het niet meer uitmaakt wat we doen. Niet meer uitmaakt hoe we voor onszelf zorgen en hoe voor de ander zorgen. Maar het maakt wel uit. Elk moment maakt uit. En hoe fijn als je met een lekker gevoel onder de wol kunt kruipen. Iemand leerde me laatst iets moois. Om op het moment dat je hoofd ‘s avonds je kussen raakt, het leven volledig los te laten. Om vervolgens de volgende dag opnieuw geboren te worden.

14689113_10209413817654341_1714493343_o.jpg

Continue reading “Morgen weer een Lach”

Ik (r)ook niet meer van jou

Ze liet me stoppen met roken. Ik zie haar nog zo staan aan de overkant. Een voldaan gezicht over de rand van het kampvuur dat in ons midden staat. We zijn met een mannetje of honderd en staan op het punt om de beurt iets in het vuur te gooien. We mogen afscheid nemen van dat wat we niet langer meer bij ons willen dragen. Ik heb niets meegenomen. Ik dacht namelijk dat ik niets meer had om achter te laten. Maar dan is zij aan de buurt. Ze houdt haar pakje sigaretje nog even stevig vast, loopt vervolgens met een flinke pas naar het vuur en laat het pakje vallen.

14305210_554536678067072_4091334048989629621_o.jpg

Continue reading “Ik (r)ook niet meer van jou”

Heb de moed om het verschil te maken

Jaap Bressers is 21 jaar oud als hij zijn nek breekt tijdens een vakantie in Portugal. Hij raakt voor een groot deel verlamd en belandt in een rolstoel. Maar bij de pakken neerzitten doet hij alles behalve. Hij schrijft het boek Waar een wiel is, is een weg en geeft regelmatig presentaties over waar hij mensen aanspoort alles uit het leven te halen en je een vriendelijk verzoek doet: het verschil maken voor een ander. En ik? Ik hang aan zijn lippen.

14424007_10209206169383264_1234599622_o.jpg

Continue reading “Heb de moed om het verschil te maken”