Heb ik mijn burn-out wel goed verwerkt?

Op mijn 21e kreeg ik een burn-out. Ik stopte met alles waar ik op dat moment mee bezig was en ging weer thuis wonen bij m’n moeder. Uitrusten, wandelen, eten, leuke dingen doen en zelfs kruiswoordpuzzels zorgden ervoor dat ik stukje bij beetje weer opknapte. Ik begon weer met werken en ging op mezelf wonen. Probleem opgelost toch? Niet dus.

17948584_10211006960561918_1572178759_o.jpg

Het leek er op dat ik die periode achter me had gelaten. Tot ik de afgelopen tijd weer last van dipjes begon te krijgen. Toen ik laatst brak en toegaf aan een vriendin dat die periode van mijn burn-out me nog steeds raakte, vroeg ze me of ik het wel goed verwerkt had. Een terechte vraag want was dat eigenlijk wel zo? Ik heb destijds hulp gezocht en heb ook een groot deel zelf gedaan maar was de zaak daarmee ook gesloten?

Vroeger schreef ik dingen van me af in m’n dagboek. Tegenwoordig pak ik mijn vlogcamera erbij om tegen mezelf aan te lullen. Vandaag verraste ik mezelf met een monoloog waarin ik voor het eerst sinds tijden in details begon te praten over de periode van de burn-out. Er kwamen dingen omhoog waar ik nauwelijks over praat en waarvan ik dacht dat het me niet meer raakte. Maar wel dus want de tranen biggelden binnen no time over m’n wangen.

Ineens realiseer ik me dat het niet zo gek is dat ik me voel zoals ik me voel de laatste tijd. Want volgens mij heb ik veel dingen nog geen plekje kunnen geven. En wegwuiven onder het mom van ‘het is al vier jaar geleden’ en ‘dat is wel opgelost nu’ gaat niet. De emoties zitten er duidelijk nog steeds en als ik heel eerlijk tegen mezelf ben was het ook echt een kloteperiode.

Woonde ik eindelijk in Amsterdam was ik genoodzaakt om weer thuis te wonen en m’n opleiding af te breken. Vriendschappen stonden op scherp omdat niemand echt goed leek te begrijpen wat er aan de hand was met me. En naast dit alles voel ik nu dat ik het mezelf allemaal heel erg kwalijk neem wat er toen is gebeurd.

Rationeel gezien weet ik dat ik het mezelf niet kwalijk moet nemen omdat het nu eenmaal die situatie op dat moment was en ik het beste deed wat ik op dat moment kon. Maar dat neemt het gevoel niet meteen weg. En om iets te kunnen verwerken, heb je eerst te voelen wat je op dat moment voelt. In dat opzicht is voelen dat ik het mezelf kwalijk neem zelfs liefdevoller dan ook dat te willen wegstoppen. Want achter dat gevoel zit vast iets anders verstopt.

Ik ben benieuwd. Voorlopig heb ik geen haast.

Advertisements

3 thoughts on “Heb ik mijn burn-out wel goed verwerkt?

  1. Ik herken je verhaal. Heb ook burn-out gehad enkele jaren geleden en ben na een 1.5j hervallen omdat ik dacht dat ik er wel over was en begon dus terug met alles op hoge snelheid te doen maar mijn lichaam gaf aan dat het er toch niet klaar voor was. Het is dus zeker niet abnormaal om opnieuw een dip te voelen en neem je tijd om alles te plaatsen 😉

    Like

Laat je bericht achter na de -piep-

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s