Een diervriendelijk gesprek

Het is 8 uur ‘s ochtends als ik van de sportschool terug naar huis fiets via de Lange Kleiweg. In de verte zie ik een vrouw staan. Ze heeft een roze hanenkam en een megafoon in haar hand en roept dingen over moord en dierenleed. Het is weer zover, denk ik. Ik fiets langs het proefdiercentrum waar ik in principe dagelijks langs fiets. Maar ik sta er nooit bij stil. Tot vandaag.

download

Terwijl ik de demonstrant passeer vraag ik me af of ze denkt dat het nut heeft wat ze doet. Of ze haar energie niet beter in effectievere methodes van dierenliefde kan steken. De mensen in het proefdiercentrum doen toch wel hun werk. Daarnaast ben ik niet zo van het demonstreren. Ik las er laatst iets moois over: “Don’t bash what you hate. Promote what you love.” Ik ben alweer een stuk verder als ik besluit terug te fietsen. Ik heb laatst namelijk een wijs man horen zeggen dat het soms verstandig is een gesprek aan te gaan met mensen waar je het niet mee eens bent. Geeft weer een ander perspectief.

Ik fiets terug en andere vragen komen ineens naar boven. Wat als het een hele nare vrouw is? Wat als er geen gesprek mee aan te knopen is? Maar ik bedenk me dat dit allemaal vooroordelen zijn. Ik weet het pas als ik bij haar ben. Ik fiets op haar af als ze haar megafoon pakt. “Werkt u ook met aapjes mevrouw?” “Nee,” antwoord ik, “ik ben eigenlijk even terug gefietst om te vragen wat er hier precies aan de hand is. U weet dat vast wel.”

Ze legt uit dat we bij een groot proefdiercentrum staan waar primaten worden gebruikt voor diverse onderzoeken. Ze vertelt dat er al dertig jaar onderzoeken worden gedaan naar malaria en dat deze primaten hiervan de dupe zijn. En dat terwijl er allang alternatieve manieren van testen zijn. “Waarom doen ze dat dan niet?” vraag ik haar. “Te duur,” antwoordt ze. “Het is simpelweg goedkoper om deze primaten te gebruiken.”

Terwijl ik met haar praat observeer ik haar een beetje. Ze ziet er helemaal niet boos uit als we in gesprek zijn. Heel liefdevol zelfs. Zo’n vrouw die je wilt knuffelen en die bij visite zou zeggen dat je heus wel twee koekjes mag pakken in plaats van één. “En wat bent u nu aan het doen? Van welke organisatie bent u?” vraag ik haar. “Ik ben van EDEV: Een Dier Een Vriend. En wij staan hier regelmatig met een groep demonstranten. Maar vandaag sta ik hier alleen.”

Denkt u dat dit nut heeft?

We hebben een fijn gesprek maar ik moet haar de kritische vraag in mijn hoofd toch stellen. “Denkt u dat het zin heeft om te doen wat u nu doet? Om te demonstreren?” Ze knikt. “Ja dat denk ik wel. De mensen die hier werken krijgen op ten duur toch last van hun geweten. Niet iedereen. Ken je het boek De slag om de chimpansees?” Ik schud mijn hoofd. “Moet je maar eens lezen. Daarin staat geschreven dat dit soort acties wel degelijk nut hebben en dat het wat doet met de mensen op de afdeling. Leest heel makkelijk weg dat boek. Aanrader.”

Ik vraag de vrouw wat haar persoonlijke missie is. “Een diervriendelijk leven organiseren,” antwoordt ze. Ik denk aan mijn gedachten de laatste tijd. Aan het schuldgevoel dat ik steeds meer ervaar bij het eten van vlees, hoe lekker ik het ook vind. Ik denk aan de kritische gedachten die ik heb als ik naar mijn make-up en verzorgingsproducten kijk. Welke producten zouden op dieren getest zijn? Wat is het alternatief? Zijn deze alternatieve duurder? Zou het wat uitmaken als dat zo zou zijn?

“Een diervriendelijk leven organiseren,” antwoordt ze.

Ik denk aan het feit dat ik bewuster leef en bewuster probeer te leven. Hoe ik op mijn eigen manier wil bijdragen aan een duurzaam fijn bestaan. Hoe ik rekening wil houden met de manier waarop we onze planeet gebruiken. Dus ja, ergens kan ik me wel vinden in de missie van deze dame. “Als je het leuk vindt om een keer mee te demonstreren ben je van harte welkom,” zegt ze. Ik bedank haar. “Dat is niet mijn manier.” We groeten elkaar en ik ben toch blij dat ik even met de dame heb kunnen spreken. Zij doet het op haar manier. Ik op de mijne. En dat is mooi.

Advertisements

9 thoughts on “Een diervriendelijk gesprek

  1. Wauw, zo goed geschreven en wat een bijzonder gesprek. Echt goed dat je terug bent gefietst, ik zou dat zelf niet durven denk ik. Heel inspirerend! Vooral ook je laatste zin. Zij doet het op haar manier, jij op de jouwe. Mooi! ❤

    Like

  2. Wat een leuk stukje 🙂 Ik ken de dame met de roze hanenkam persoonlijk en het is zeker een lieverd. Super goed dat je bent terug gefietst en het gesprek bent aangegaan. Ik sta er zelf ook regelmatig, iedere 2e vrijdag van de maand houden we er een gezamenlijke demontstratie van 16:30 – 18:00 uur. We staan dan met heel veel verschillende soorten mensen, uit allerlei verschillende hoeken. Op je vraag of het nut heeft wil ik graag even inhaken. De acties die gevoerd worden gaan in combinatie met gesprekken in de 2e kamer en social media maar ook kranten, radio, tv. Onlangs stond er nog een 2 pagina groot stuk in het AD Haagsche Courant.

    Al deze punten bij elkaar acitie voeren op straat, gesprekken in de 2e kamer en de media maakt dat het zeker nut heeft. Het apencentrum staat door deze combinatie van actie voeren al ruim 4 jaar hoog op de politieke agenda. Twee keer per jaar wordt er een algemeen overleg gehouden alleen en enkelt over het apencentrum! Dat is best wel uniek als je bedenkt dat er veel grotere issue’s zijn in de politiek. Het laatste nieuws is dat er nu een onafhankelijk onderzoek moet komen naar de nut en de noodzaak van het centrum.

    Dit alles had nooit zover gekomen als mensen op de bank waren blijven zitten. Vrouwenrechten en slavernij zijn afgeschaft maar ook dit is alleen en enkelt gebeurd omdat er mensen waren die opstonden! Ook ik vond het eng toen ik 4 jaar geleden voor het eerst met een megafoon ging staan, doodeng zelfs ;-). Maar het is even een drempel over, dat doe ik en de andere demonstranten graag om de stem te zijn voor de 1600 apen. Zij hebben namelijk geen stem, wij zijn hun stem! Voor meer info: http://www.alleapenvrij.nl

    Like

  3. Petra Spoor

    Ik ben die dame met de roze hanekam. Ik heb jouw blog met veel plezier gelezen en denk dat iedereen op zijn eigen manier een goede bijdrage kan leveren aan bewustwording. Heel erg bedankt dat je bent terug gefietst en de dialoog bent aan gegaan. Rosella heeft al het e.e.a. Uitgelegd dus dat hoef ik niet meer te doen.
    Misschien tot ziens.

    Like

  4. Desi

    Wat gaaf dat je bent terug gefietst! Dat laat toch maar weer zien dat het nut heeft om actie te voeren, want het spreekt wel tot verbeelding. Je gaat er toch over nadenken en over praten! Al weet ik niet of een agressieve aanpak het beste is (ik denk van niet), maar het lijkt me wel goed om te laten zien dat je het ergens niet meer eens bent.

    Like

  5. Adrie

    Leuk stukje, en aardige reacties. Wat ik alleen erg jammer vind is de laatste reactie: “Al weet ik niet of een agressieve aanpak het beste is” ..

    Er wordt juist omschreven dat er helemaal geen agressieve aanpak is – vreedzaam demonstreren is niet agressief; wat dierproefnemers met dieren uitspoken is agressief. Google maar eens wat foto’s of video’s over dierproeven. En er wordt grof geld mee verdiend: er gaan ieder jaar honderden miljoenen naar dierproeven – besteed dat liever aan de zorg voor onze bejaarden en zieken in plaats van aan dierproefnemers die zich niet aan het ziekbed van patiënten vertonen.

    Ik kom uit de verpleging en ik ben tegen dierproeven, omdat een proef op een dier ons helemaal niets zegt over mensen – dierproeven zijn helemaal niet wetenschappelijk en veroorzaakt vele slachtoffers: softenonbaby’s zonder ledematen, DES-hormoon waar men tot nog in latere generaties kanker van krijgt, Planta-boter van Unilever waar mensen aan stierven … dat is agressief!

    Er wordt ook veel gelogen over wat er ‘dankzij’ dierproeven zou zijn bereikt: penicilline bijvoorbeeld werd eerst op cavia’s getest maar die gaan er dood aan; strychnine is veilig voor kippen en apen maar uiterst dodelijk voor ons; schapen kunnen kilo’s strychnine eten zonder probleem maar Napoleon is er mee vergiftigd …

    Ik ben ook een dierenvriend, ik eet geen dieren en drink geen melk – omdat die bedoeld is voor die arme kalfjes die bij hun moeder zijn weggehaald om hun melk te kunnen stelen .. en ieder jaar opnieuw haar kinderen stelen; dat is agressief.

    Zoals iemand hiervoor schreef: rechten voor vrouwen, mensen uit Afrika, homo’s en kinderen hadden we nu ook niet gehad als er niemand voor gestreden had. Strijden tegen onrecht is precies niet agressief, maar een poging agressie te stoppen.

    Een goede vriendin gaf me laatst een T-shirt cadeau: “People who are violent to animals rarely stop there”, en zo is het: Jeffrey Dahmer en andere moordenaars begonnen als kind allemaal met onschuldige dieren. Als je onschuldige wezens kwaad doet, ben je agressief – niet wanneer je inzet om die agressie te stoppen …

    Dierproeven MOETEN stoppen: vanwege het ermee gepaard gaande dierenleed èn om wille van de volksgezondheid. En ja natuurlijk zeggen dierproefnemers dat het nodig is en allemaal niet zo erg. Vraag eens aan een pedofiel of hij een kind kwaad doet.

    Like

Laat je bericht achter na de -piep-

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s