De geboorte van een idee

Misschien gaat het zo met ideeën die worden geboren. Al tijden voel je je misselijk, er borrelt iets in je maag en je weet niet wat. Maar je gaat onvermoeibaar door met hetgeen waarmee je bezig was. Je werkt, je eet, je slaapt, je luistert muziek, doet een dansje en praat met wat leuke mensen. En voordat je het doorhebt lig je te bevallen. Verschillende gemoedstoestanden treden op in slechts luttele seconden. Blijdschap, verdriet, pijn, angst, hoop, euforie. Je perst en perst, je scherpt het idee hier en daar wat aan. En daar is het ineens. Datgene wat je wil gaan doen. Nog steeds niet concreet en in de zowel letterlijk als figuurlijke kinderschoenen. Maar het is er en je bent zo blij. Anderen ideeënpersers geven je een aai over de bol en zeggen: “Wacht maar. Het is niet altijd feest.”

13077250_10208050229725495_1988548112_n

En ze hebben gelijk. Het geboren worden van een idee staat voor mij gelijk aan euforie maar ook aan angst. Angst voor de stappen die ik moet zetten. Angst voor het steeds om hulp moeten vragen en niet altijd mijn vraag aan mensen durven toevertrouwen uit angst dat ze mijn idee zullen verpesten. Het idee huilt naarmate je het minder aandacht geeft en tegelijkertijd snak je ook naar de voedzame periodes voor jezelf waaruit dat idee juist heeft mogen voortvloeien. Die ruimte creëert weer – hoe toepasselijk – ruimte voor nieuwe ideeën.

Maar je pasgeboren idee is nog maar een jonkie en behoeft heel veel aandacht. Het huilt op onhandige tijdstippen, van diep in de nacht tot op het moment dat je eigenlijk aan het werk moet gaan. Het niet aandacht geven van idee is funest, het hongert uit en uiteindelijk komt de ideeënbescherming langs om het idee mee te nemen en aan iemand anders te geven. Iemand die er wel goed voor kan zorgen en het wel kan doen laten opgroeien op fatsoenlijke wijze. Zodat het uiteindelijk weer zelfstandig kan lopen en er ruimte ontstaat voor – nogmaals toepasselijk – nieuwe ideeën.

Het enige wat erop zit is om na de euforie van het idee en nog net voor de wanhoop die het idee je soms kan geven, het te voeden, vast te houden, het dingen te leren, ermee te kletsen, ook al articuleert het niet altijd op de juiste manier terug. Ook al weet je niet altijd wat het idee van je vraagt, waarom, wanneer en hoe.

Soms is het enige wat we te doen hebben het idee vasthouden, heen en weer wiegen, bij andere ideeënmakers aankloppen en af en toe om raad vragen en van het idee te gaan houden. En of het je nu euforie geeft of tot wanhoop drijft, gewoon van het idee houden en het voeden is voldoende. Dan wordt het groter en loopt het als vanzelf.

 

Advertisements

4 thoughts on “De geboorte van een idee

  1. Pingback: Ik ben een professioneel aankloter – en jij ook – Follow Your Nature

Laat je bericht achter na de -piep-

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s